Wie voor het eerst deze bewogen gelijkenis leest, kan zich gewoon niet voorstellen dat deze gelijkenis zo nauwkeurig de werkelijkheid volgt.
Met de Heer die een wijngaard plantte, wordt God bedoeld, Die de aarde schiep. Hij vertrouwde de zorg over de aarde toe aan de mens die Hij daartoe schiep. Maar de mens werd eigenwijs en dacht niet meer aan het recht dat God had op de aarde en op de mens die Hij had geschapen.
God heeft steeds weer de profeten gezonden die aan het recht van God herinnerden.
Maar het stoort ons dat we er aan herinnerd worden dat God recht heeft op ons leven en op het werk van onze handen.
De profeten werden gedood, of minstens mishandeld en veracht. Zo ging het toen, zo gaat het nu, zo zal het altijd gaan! Maar God heeft de wereld zo lief dat Hij uiteindelijk Zijn Zoon zond naar de aarde, om de mens toch nog een zinvol leven te laten leiden. Maar toen Jezus sprak over de werkelijkheid van Gods plan, toen werden de mensen zo boos, dat ze hun bezinning verloren en alleen nog maar konden denken: ‘Hoe leggen we Hem het zwijgen op?!’ Dat is niet zo vreemd, want die neiging hebben we allemaal! We luisteren niet naar wat God ons wil zeggen. We praten liever net zo lang over wat God zou kúnnen zeggen, dat we zelf gaan geloven dat Hij het echt gezegd heeft. O, hoe diep zijn wij gezonken, hoever zijn we van God verdwaald!
Maar God verstoot ons niet. Hij zoekt ons op!
En terwijl de woedende mensen Jezus buiten de poort ter dood brengen, schenkt God juist daarin voor ons het Leven!