Er zijn maar weinig Christenen die belijden te geloven dat Jezus uit de doden is opgestaan, die vanuit het Oude Testament de profetische woorden aangaande de opstanding van de Christus kunnen aanwijzen!
Daarom mag het ons niet verbazen dat de discipelen van Jezus, hoewel Hij verscheidene malen erover gesproken had dat Hij uit de doden zou opstaan, vreselijk geschokt waren toen Maria van Magdala hen kwam vertellen dat het graf van Jezus leeg was!
Het Christendom van vandaag weet bijna geen raad meer met het Paasfeest en maakt er liever een mooi lentefeest van dan te jubelen in het wonder van de opstanding van Jezus Christus uit de doden.
Toen de discipelen de boodschap kregen dat het graf leeg was, begonnen zij ook niet te juichen dat Gods beloften machtig vervuld waren. Ze liepen haastig, vol onrust en onzekerheid, naar het verlaten graf.
Wat zou het goed zijn als het Paasfeest ons ook wat meer in onrust en onzekerheid bracht. Dan zouden we, mogelijk net als de discipelen, van Godswege antwoord ontvangen. Johannes die zo ontzettend veel van Jezus hield, liep snel vooruit, de oudere Petrus was wat langzamer. Bij het graf gekomen, bemerkten ze dat er geen sprake was van ruwe grafschenderij: de windsels met specerijen en de zweetdoek die om het gelaat van Jezus gewikkeld was geweest, lagen keurig opgevouwen. Slechts wat aan de dood herinnerde, was in het graf achtergebleven.
Pas toen Johannes het graf binnenging en dit zag, kon hij geloven dat Jezus, door Zijn opstanding uit de doden, bewezen had Gods Zoon te zijn in kracht (Rom.1:4)!