Toen de Pinksterdag aanbrak, waren er heel veel Joden in Jeruzalem die vanuit de hele wereld daar waren gekomen om het Pinksterfeest, één van de drie grote feesten der Joden (Ex.23:17), te vieren. Het waren alleen de heel vrome Joden die deze, zeker voor die tijd, grote moeite namen.
Ook de discipelen van Jezus waren in Jeruzalem. Maar zij waren daar niet alleen om ‘het Feest der Weken’ te vieren, maar vooral waren zij daar omdat Jezus, de Opgestane Here, hen geboden had Jeruzalem niet te verlaten, maar te blijven wachten op de belofte van de Vader (Hand.1:4).
In gehoorzaamheid aan hun Here verbleven zij daar, “eendrachtig volhardend in het gebed”(1:14), niet wetend hoe lang zij moesten blijven wachten; zij wisten van te voren beslist niet dat aan dit wachten een einde kwam toen de Pinksterdag aanbrak. Zij waren gewoon voor het Pinksterfeest bijeen toen er eensklaps een geluid was als van een geweldige windvlaag, die zelfs het gehele huis vervulde. Zij zullen misschien in eerste instantie wel bezorgd zijn geweest toen het leek alsof vuurtongen zich over hen verdeelden en op ieder van hen bleven rusten... Maar meteen werden zij allen vol van de Heilige Geest, want zij begonnen vrijmoedig uiting te geven aan hetgeen de Geest hun te spreken gaf. Dat moet een bevrijdende ervaring zijn geweest! Misschien herinnerden zij zich toen wat Jezus hun gezegd had: “Maakt u dan niet bezorgd, hoe of wat gij spreken zult; ...want gij zijt het niet, die spreekt, doch het is de Geest uws Vaders, die in u spreekt”(Matt.10:19,20). Ja, want dat is het werk van de Heilige Geest, dat Hij ons verlost van ons verduisterd verstand en ons verandert door de vernieuwing van ons denken!